XANADU MUSEUM

Traducciones · Traductions · Traduzioni · Traduções

PANEL 1 DEL MUSEO

Título de la era: “Finding My Way”

Texto introductorio: Desde sus inicios en 1968, Rush se consolidó como una banda cimentada en trabajo duro, integridad y la firme determinación de alcanzar el éxito bajo sus propios términos. A lo largo de los primeros años de la década de 1970, Alex Lifeson, John Rutsey y Geddy Lee pulieron su técnica sobre los escenarios de legendarios clubes nocturnos de Toronto, a menudo tocando varios sets por noche. Fue en esos clubes, durante aquellos años formativos, donde comenzaron a germinar las semillas de su estilo inconfundible, que finalmente darían fruto con su álbum debut homónimo, “Rush”.

Fechas clave:

  • 1968 – Surgen las primeras versiones de Rush. De 1968 a 1974, los integrantes de Rush tocan en cafeterías, iglesias y gimnasios escolares de Toronto y del sur de Ontario.
  • 1972 – Un cambio en la legislación reduce de 21 a 18 años la edad mínima legal para consumir alcohol en Toronto, lo que le abre a la banda nuevas oportunidades para tocar y darse a conocer en legendarios clubes nocturnos de Toronto como el Gasworks, el Piccadilly Tube o el Colonial Cavern.
  • 1973 – Rush lanza su primer sencillo en septiembre de 1973, con una versión de “Not Fade Away” de Buddy Holly en el lado A y un original de Rush, “You Can’t Fight It”, escrito por Geddy Lee y John Rutsey, en el lado B. Se fabricaron solo 500 copias de este sencillo, lo que lo convierte en una de las piezas de colección más codiciadas y una muestra perfecta del sonido de sus primeros años.

    En un comunicado de prensa sobre este sencillo, Moon Records, la disquera de la banda, describe a Rush como un “potente trío generador de rock”.
  • 1974 – El 1 de marzo de 1974 se lanza el álbum debut de Rush. De este primer disco se fabricaron únicamente 3,500 copias.

    El 25 de julio de 1974, John Rutsey dio su último concierto como baterista de Rush, cerrando así la primera etapa de la banda y abriendo paso a un nuevo capítulo.

Texto de cierre: Donna Halper, directora de programación de la estación de radio WMMS de Cleveland, Ohio, aparece mencionada en los agradecimientos de la contraportada del álbum “Rush” por «…poner todo en marcha». Donna comenzó a transmitir canciones del disco, en particular “Working Man”, que de inmediato captó la atención de la audiencia de la estación. Otra figura clave fue David Marsden, director de programación de la estación CFNY de Toronto. Geddy Lee y Alex Lifeson cuentan que la primera ves que ellos escucharon una canción de Rush por radio, fue transmitida por el DJ David.

Citas clave: “Tener un disco era algo enorme; en ese momento éramos una banda de bares, y sacar un disco, entrar a un estudio, era algo verdaderamente importante. Recuerdo que pensaba, al entrar al estudio: todos los músicos que me gustan, y todas las bandas que me gustan, hacen esto. Esto es lo que hacen. Claro, en algún momento tocaron en bares, en escuelas o donde fuera, pero entrar a un estudio a grabar algo, crear algo que perdurará, eso era algo enorme. Y luego, por supuesto escucharla (“Finding My Way”) en la radio. Y, además, como estábamos en Toronto, significaba aún más para mí, porque era mi ciudad.” – Alex Lifeson (tomado de “Rush: Up Close”, con Dan Near, 1994)

PANEL 2 DEL MUSEO

Título de la era: “We Have Assumed Control”

Texto introductorio: Con la llegada del talentoso baterista Neil Peart en julio de 1974, Rush comenzó una nueva etapa musical. En 1975, la banda lanzó “Fly By Night” y “Caress of Steel”, dos álbumes que marcaron el camino hacia uno de los momentos más importantes de su carrera: el lanzamiento de “2112” en 1976. Este cuarto álbum de estudio no sólo consolidó el sonido de Rush, sino que también reflejó los valores que acompañarían a Geddy Lee, Alex Lifeson y Neil Peart a lo largo de su trayectoria. A través de una historia sobre la libertad de expresión y la importancia de defender las propias ideas, “2112” se convirtió en un símbolo de la identidad y la filosofía de la banda.

Fechas clave:

  • 1974 – Neil Peart se une a Rush en julio de 1974, marcando el inicio de una nueva era creativa para la banda.
  • 1975 – “Fly By Night” se lanza en febrero de 1975, seguido de “Caress of Steel” en septiembre de ese mismo año. “Anthem”, la canción que abre “Fly By Night”, surgió de una “jam session” entre Geddy Lee, Alex Lifeson y Neil Peart durante su audición.

    “Caress of Steel” también destaca por ser el primer álbum de Rush cuya portada fue diseñada por Hugh Syme, quien a partir de entonces diseñaría todas las portadas de los álbumes de Rush.
  • 1976 – En marzo de 1976, Rush lanza su cuarto álbum de estudio, “2112”, un parteaguas en la evolución y el rumbo artístico de la banda. Dato curioso: Aunque “2112” se lanzó en 1976, la canción “2112” no se tocó completa en vivo hasta el 19 de octubre de 1996, en la noche inaugural de la gira “Test For Echo” en Albany, Nueva York.

Texto de cierre: Durante los primeros 24 años de su carrera, Rush mantuvo una tradición: lanzar un álbum en vivo por cada cuatro álbumes de estudio. Todo comenzó con “All The World’s A Stage”, su primer disco en vivo, grabado durante tres noches consecutivas en junio de 1976 en el Massey Hall de Toronto, la ciudad donde nació la banda. ¡Y vaya que eligieron un buen título! Como escribió Neil Peart en las notas del álbum:

“[All The World’s A Stage] representa el final del comienzo, un momento que marca el cierre del primer capítulo en la historia de Rush.”

PANEL 3 DEL MUSEO

Título de la era: “Mould A New Reality”

Texto introductorio: Rush siempre buscó nuevas formas de crecer y evolucionar musicalmente. En lugar de quedarse con lo que ya les había funcionado, Geddy Lee, Alex Lifeson y Neil Peart decidieron experimentar con nuevos sonidos y llevar su música al siguiente nivel. Para lograrlo, viajaron fuera de Canadá y grabaron dos de sus álbumes más importantes en los Rockfield Studios de Gales: “A Farewell To Kings” (1977) y “Hemispheres” (1978).

Grabar en el Reino Unido fue una oportunidad para explorar nuevas ideas y, al mismo tiempo, rendir homenaje a las bandas británicas que tanto los habían inspirado. Aunque Rush seguía siendo un trío, su música se volvió cada vez más compleja y ambiciosa. Incorporaron sintetizadores, nuevos instrumentos de percusión y diferentes guitarras para enriquecer su sonido. Canciones como “Xanadu”, “Cygnus X-1, Book I” y la extensa composición que da nombre a “Hemispheres” son grandes ejemplos de esta evolución. Para finales de los años 70, Rush ya se había ganado un lugar entre las bandas más importantes del rock progresivo.

Fechas clave:

  • 1977 – Rush lanza “A Farewell To Kings”, grabado en los Rockfield Studios de Gales. Este fue el primer álbum de la banda grabado fuera de Canadá. Dato curioso: “Closer To The Heart”, del LP “A Farewell To Kings”, se volvió a grabar en 2005 para apoyar a un fondo canadiense de ayuda a las víctimas del tsunami. Esta nueva grabación contó con músicos invitados como Ed Robertson, de Barenaked Ladies, y Mike Smith, de Trailer Park Boys.
  • 1978 – Rush lanza “Hemispheres”, continuando así su trabajo en los Rockfield Studios y ampliando aún más su sonido progresivo. El álbum incluye la primera pieza instrumental de la banda, “La Villa Strangiato”, inspirada en parte por la canción “Powerhouse”, de 1939, que se utilizó en las caricaturas de Looney Tunes. Cita: “Recuerdo haber contado en algún momento que grabar ‘La Villa Strangiato’ nos tomó más tiempo que todo nuestro álbum ‘Fly By Night’.” – Geddy Lee

    En una encuesta de 2015, la revista Rolling Stone colocó a “Hemispheres” en el puesto 11 de los mejores álbumes de rock progresivo de todos los tiempos.

Texto de cierre: “Hemispheres” fue el tercero de cuatro álbumes de estudio consecutivos de Rush que incluyeron una composición tan extensa que ocupaba todo un lado del disco. Su grabación fue una de las más complicadas en la historia de la banda, según han contado sus propios integrantes. Después de esta experiencia, Geddy, Alex y Neil sintieron que era momento de probar algo diferente. Así que, para su siguiente álbum, decidieron dejar atrás las composiciones tan largas y enfocarse en canciones más cortas, dando paso a una nueva etapa en su sonido.

PANEL 4 DEL MUSEO

Título de la era: “Living In The Limelight”

Texto introductorio: Después del lanzamiento de “Hemispheres” y su gira, Rush había logrado algo muy importante: la libertad de tomar sus propias decisiones musicales. Sin embargo, el éxito que estaba por llegar pondría a prueba esa independencia.

Los años 80 marcaron una de las etapas más exitosas de Rush. Con el lanzamiento de “Permanent Waves” (1980), “Moving Pictures” (1981) y “Signals” (1982), la banda comenzó a sonar constantemente en las estaciones de radio de rock, llenó grandes recintos y apareció en las portadas de revistas de todo el mundo. Canciones como “The Spirit Of Radio”, “Tom Sawyer” y “Subdivisions” los llevaron a un nuevo nivel de popularidad y consolidaron su lugar entre los grandes referentes del hard rock progresivo. Pero la fama también trajo nuevos retos: cada vez más personas buscaban su atención y encontrar tiempo para sus amigos y familiares se volvió complicado. Cita: “Por razones que no podemos comprender, nos hemos vuelto cada vez más populares y, por lo tanto, cada vez tenemos que repartir nuestro tiempo entre más gente. Si a veces no podemos darles a nuestros amigos y seres queridos el tiempo que merecen, esperamos que nos comprendan y nos perdonen. ¡Después de todo, nosotros no cambiamos, todos los demás sí!” – Neil Peart

Fechas clave:

  • 1980 – Rush lanza “Permanent Waves”, que marca un giro hacia un sonido más accesible sin perder sus raíces progresivas. Dato curioso: Neil Peart entregó en persona una copia de “Permanent Waves” a CFNY, la estación de radio de Toronto que inspiró la canción principal del álbum, “The Spirit Of Radio”.
  • 1981 – Rush lanza “Moving Pictures”, uno de los álbumes de mayor éxito comercial de su carrera.
  • 1982 – Rush lanza “Signals”, continuando la evolución de su sonido y ampliando su presencia en la radio y en otros medios de comunicación.

    La llegada de MTV coincidió con el lanzamiento de “Signals” y abrió una nueva etapa para Rush, en la que los videos musicales comenzaron a formar parte de su propuesta artística. La banda grabó su primer video musical con una historia para “Subdivisions” y poco después hizo otro para “Countdown”. Las imágenes del video de “Subdivisions” se siguieron proyectando durante años en la pantalla detrás del escenario cada vez que la banda interpretaba la canción en vivo.

Texto de cierre: Tras el lanzamiento de estos tres exitosos álbumes, Rush emprendió su gira “New World Tour”, con la que recorrió varios continentes y cerró con cinco conciertos en el Radio City Music Hall de Nueva York, en septiembre de 1983. La gira reflejó el gran momento que vivía la banda: músicos reconocidos por su precisión y talento, cada vez más populares y con una base de fans que seguía creciendo en todo el mundo. Así, Rush cerró una etapa de grandes éxitos antes de comenzar una nueva evolución musical.

PANEL 5 DEL MUSEO

Título de la era: “Wild Kinetic Dreams”

Texto introductorio: Aunque en sus inicios Rush estuvo influenciado por bandas como Led Zeppelin, The Who y Cream, con el paso del tiempo Geddy Lee, Alex Lifeson y Neil Peart comenzaron a inspirarse también en grupos como The Police, Ultravox y Talking Heads.

Estas nuevas influencias se reflejan en su música. Después de terminar en buenos términos su colaboración con Terry Brown, quien había sido su productor durante años y también era un gran amigo, Rush comenzó a darle mayor protagonismo a los teclados entre 1984 y 1988. Así, la banda que alguna vez fue considerada uno de los grandes tríos del hard rock transformó su sonido hasta convertirse en lo que Geddy Lee describiría como “la orquesta sinfónica más pequeña del mundo”. Cita: “Para una banda con estándares altos, un concierto perfecto es imposible, y uno excelente es poco común. Uno espera que lo habitual sea un concierto «bueno».” – Neil Peart

Fechas clave:

  • 1984 – Rush lanza “Grace Under Pressure” en abril de 1984; es la primera vez que la banda trabaja con un coproductor distinto a Terry Brown. Peter Henderson se convierte en el productor de este álbum.
  • 1985 – Rush lanza “Power Windows”, que demuestra aún más su evolución al incluir arreglos de cuerdas y coro en varias canciones.
  • 1987 – Rush lanza “Hold Your Fire”, que incluye “Time Stand Still”, la primera colaboración de la banda con una voz invitada. Aimee Mann, de ’Til Tuesday, acompaña a Geddy Lee en la canción.

Texto de cierre: Para finales de los años 80, Rush había transformado su sonido, incorporando nuevos instrumentos y trabajando con un productor diferente. Esta etapa demostró una vez más que la banda no tenía miedo de experimentar y probar cosas nuevas. Sin embargo, después de explorar un estilo más cercano a la música sinfónica, Geddy, Alex y Neil comenzaron a buscar un sonido que los llevaría de regreso a sus raíces musicales.

PANEL 6 DEL MUSEO

Título de la era: “The Spark Still Flies”

Texto introductorio: A finales de los años 80 y durante los 90, Rush decidió darle menos protagonismo a los teclados y regresar al sonido centrado en las guitarras que había caracterizado sus primeros años. Este cambio se reflejó en álbumes como “Presto” (1989), “Roll the Bones” (1991) y “Counterparts” (1993). Para cuando lanzaron “Test For Echo”, en septiembre de 1996, los teclados prácticamente habían desaparecido de su música.

La gira “Test For Echo” (1996-1997) fue la primera en presentarse bajo el nombre “An Evening With Rush”, con conciertos mucho más largos de lo habitual que hicieron las delicias de sus fans. Y aunque Neil Peart ya era considerado uno de los mejores bateristas del mundo, seguía buscando maneras de perfeccionar su técnica. Por eso decidió tomar clases con Freddie Gruber. Como un atleta que, incluso después de ganar una medalla de oro olímpica, sigue entrenando para mejorar, Neil demostró que, por más experiencia y talento que tengas, siempre hay algo nuevo que aprender.

Fechas clave:

  • 1989 – Rush lanza “Presto”, marcando el regreso de las guitarras como protagonistas de su sonido.
  • 1991 – Rush lanza “Roll the Bones”. ¿Rap, en una canción de Rush? ¡Así es! Es Geddy Lee quien interpreta la ya famosa sección de rap de la canción que da título al álbum.
  • 1993 – Rush lanza “Counterparts”, que llega al segundo lugar de la lista de álbumes de Billboard, una posición que solo dos discos de la banda lograron alcanzar. Además, “Leave That Thing Alone” consigue su tercera nominación al Grammy en la categoría de “Mejor interpretación instrumental de rock”.
  • 1996 – Rush lanza “Test For Echo” en septiembre de 1996, con los teclados prácticamente ausentes del sonido del álbum.

    El 19 de octubre de 1996, la banda inicia su gira “Test For Echo” en Albany, Nueva York, la primera que se anuncia como “An Evening With Rush”.

Cita: “Por separado, somos unos burros. Pero juntos, somos unos genios.” (El lema motivacional de Rush, escrito en las paredes del estudio durante la grabación del álbum “Test For Echo”.)

Texto de cierre: La gira “Test For Echo” arrancó el 19 de octubre de 1996 en Albany, Nueva York. Por primera vez, Rush presentó sus conciertos bajo el nombre “An Evening With Rush”, sin que otras bandas abrieran el show. Esto convirtió a I Mother Earth, que había abierto el último concierto de la gira “Counterparts” en 1994, en la última banda telonera en la historia de Rush.

PANEL 7 DEL MUSEO

Título de la era: “Endlessly Rocking”

Texto introductorio: Después de atravesar momentos difíciles a finales de los años 90, el futuro de Rush era incierto. Pero en mayo de 2002, la banda regresó con “Vapor Trails”, su álbum de estudio número 17. Con “One Little Victory”, la canción que abre el disco, Geddy Lee, Alex Lifeson y Neil Peart dejaron un mensaje claro: ¡Estamos de vuelta!

Y no se detuvieron ahí. En 2004 lanzaron “Feedback”, un EP con versiones de canciones de otros artistas. Después llegaron “Snakes & Arrows” en 2007 y “Clockwork Angels” en 2012, su decimonoveno y último álbum de estudio. Para sus fans, fue una etapa muy especial: nueva música de Rush y la oportunidad de volver a verlos en concierto por todo el mundo.

Durante años se pensó que el concierto del 1 de agosto de 2015 en Los Ángeles, California, había sido el último de Rush. Pero en octubre de 2025, Geddy Lee y Alex Lifeson sorprendieron al mundo con un mensaje que sus seguidores conocían muy bien: “¡Estamos de vuelta!”. Una vez más, los fans de Rush tendrán la oportunidad de disfrutar sus canciones favoritas en vivo.

Fechas clave:

  • 2002 – Rush regresa en mayo de 2002 con “Vapor Trails”, tras casi seis años sin lanzar un álbum de estudio. Con más de 67 minutos de música, es el disco más largo de su carrera.

    Dato curioso: Aunque se llama la trilogía “Fear”, ¡en realidad tiene cuatro canciones! “Freeze”, del álbum “Vapor Trails”, fue la cuarta en sumarse a esta serie. Pero no fue la única sorpresa: Rush también grabó una canción que forma parte de otra trilogía. ¿Sabes cuál es?
  • 2004 – Rush lanza “Feedback”, un EP con versiones de canciones en homenaje a los artistas que inspiraron a la banda en sus inicios.
  • 2007 – Rush lanza “Snakes & Arrows”, que incluye no una, ni dos, sino tres piezas instrumentales: “The Main Monkey Business”, “Hope” y “Malignant Narcissism”.
  • 2012 – Rush lanza “Clockwork Angels”, uno de los dos únicos discos de Rush que llegaron al segundo lugar de la lista de álbumes de Billboard.
  • 2015 – El 1 de agosto de 2015, Rush dio en Los Ángeles el que se creía sería su último concierto.
  • 2025 – En octubre de 2025, Geddy Lee y Alex Lifeson anunciaron su regreso, marcando un nuevo capítulo y el regreso a los escenarios.

Texto de cierre: “Malignant Narcissism”, del álbum “Snakes & Arrows”, fue la cuarta canción grabada en estudio de Rush en recibir una nominación al Grammy por “Mejor interpretación instrumental de rock”. También fueron nominadas dos grabaciones en vivo: “O Baterista”, el solo de batería de Neil Peart incluido en “Rush In Rio”, y “Hope”, la pieza acústica de Alex Lifeson que forma parte del álbum “Songs For Tibet: The Art Of Peace” (2008).

Cita: “Lo único que quiero al final del día es que seamos Rush, y que seamos increíbles.” – Alex Lifeson

PANNEAU 1 DU MUSÉE

Titre de l’époque : « Finding My Way »

Texte d’introduction : Dès leurs débuts en 1968, les membres de Rush se sont imposés comme un groupe bâti sur le travail acharné, l’intégrité et une volonté inébranlable de réussir selon leurs propres règles. Tout au long du début des années 1970, Alex Lifeson, John Rutsey et Geddy Lee ont fait leurs preuves sur les scènes de clubs légendaires de Toronto, enchaînant souvent plusieurs sets par soir. C’est dans ces clubs, au fil de ces années formatrices, que les graines de leur style si singulier ont commencé à germer, pour finalement porter leurs fruits avec leur premier album éponyme, Rush.

Dates clés :

  • 1968 – Rush fait ses premiers pas sur scène dans sa formation originelle. De 1968 à 1974, les membres de Rush jouent dans tous les cafés, églises et gymnases scolaires de Toronto et du sud de l’Ontario.
  • 1972 – À la suite d’une réforme législative, l’âge légal pour consommer de l’alcool à Toronto passe de vingt et un à dix-huit ans, ce qui offre au groupe de nouvelles occasions de se produire et de se faire connaître dans des clubs légendaires de Toronto comme le Gasworks, le Piccadilly Tube ou le Colonial Cavern.
  • 1973 – Rush sort son premier single en septembre 1973, avec en face A une reprise de « Not Fade Away » de Buddy Holly et en face B une composition originale de Rush, « You Can’t Fight It », écrite par Geddy Lee et John Rutsey. Seuls 500 exemplaires de ce single ont été pressés, ce qui en fait le Saint-Graal des collectionneurs et l’illustration parfaite des débuts du groupe.

    C’est dans un communiqué de presse consacré à ce single que le propre label du groupe, Moon Records, présente Rush comme un « générateur de rock survolté à trois têtes ».
  • 1974 – Le 1er mars 1974 paraît le premier album éponyme de Rush. Seuls 3 500 exemplaires de ce premier album ont été pressés.

    Le 25 juillet 1974, John Rutsey donne son dernier concert en tant que batteur de Rush, marquant ainsi la fin d’un premier chapitre dans l’histoire du groupe et ouvrant la voie à une nouvelle ère.

Texte de conclusion : Donna Halper, directrice de la programmation de la radio WMMS à Cleveland, dans l’Ohio, est remerciée au dos de la pochette de l’album Rush pour avoir « …lancé la machine ». Donna a diffusé l’album « Import », plus précisément le morceau « Working Man », qui a immédiatement captivé les auditeurs de la station. David Marsden, directeur de la programmation de la radio CFNY à Toronto, fut tout aussi important. Geddy Lee et Alex Lifeson affirment que c’est David qui a diffusé le premier morceau de Rush qu’ils aient jamais entendu à la radio.

Citations clés : « Le fait d’avoir un disque, c’était énorme; à l’époque, on était un groupe de bar, et sortir un disque, entrer en studio, c’était vraiment énorme. Je me souviens m’être dit, en entrant en studio : tous les musiciens que j’aime, tous les groupes que j’aime font ça. C’est ce qu’ils font. Bien sûr, ils avaient déjà joué dans des bars, des lycées ou ailleurs, mais entrer dans un studio pour enregistrer quelque chose et créer une œuvre qui resterait dans le temps, c’était une étape majeure. Et puis, bien sûr, il y a eu le moment où on l’a entendu (« Finding My Way ») à la radio. Et là encore, comme c’était à Toronto, ça comptait encore plus pour moi, parce que c’était ma ville. » – Alex Lifeson (extrait de « Rush: Up Close », avec Dan Near, 1994)

PANNEAU 2 DU MUSÉE

Titre de l’époque : « We Have Assumed Control »

Texte d’introduction : Renforcé par l’arrivée du virtuose de la batterie Neil Peart en juillet 1974, Rush entame alors sa quête pour développer un son qui lui soit propre. La sortie de « Fly By Night » et de « Caress of Steel » en 1975 conduira finalement à la pleine réalisation de cette vision avec leur quatrième album studio, le révolutionnaire 2112. Si le titre phare de l’album racontait une histoire d’individualisme et de liberté artistique, il en est aussi venu à représenter le manifeste collectif sur lequel Geddy Lee, Alex Lifeson et Neil Peart allaient bâtir leur carrière.

Dates clés :

  • 1974 – Neil Peart rejoint Rush en juillet 1974, marquant le début d’une nouvelle ère créative pour le groupe.
  • 1975 – Fly By Night sort en février 1975, suivi de Caress of Steel en septembre de la même année. Le morceau « Anthem », qui ouvre l’album Fly By Night, est né d’une jam-session entre Geddy Lee, Alex Lifeson et Neil Peart, lors de l’audition de ce dernier. Caress of Steel marque également une étape importante puisqu’il s’agit du premier album de Rush dont la pochette a été conçue par Hugh Syme, qui réalisera par la suite toutes les pochettes des albums de Rush.
  • 1976 – En mars 1976, Rush sort son quatrième album studio, 2112, un moment déterminant dans l’évolution et l’orientation artistique du groupe. Le saviez-vous ? Bien que 2112 soit sorti en 1976, son titre phare n’a été joué intégralement sur scène que le 19 octobre 1996, lors de la soirée d’ouverture de la tournée « Test For Echo » à Albany, dans l’État de New York.

Texte de conclusion : Au cours des vingt-quatre premières années de leur carrière, Rush a instauré une tradition : publier un album live tous les quatre albums studio. Cette tradition a commencé avec le premier album live de Rush, All The World’s A Stage. Cet album (au titre fort astucieux !) a été enregistré lors de trois soirs consécutifs au Massey Hall, dans la ville natale de Rush, Toronto, dans l’Ontario, en juin 1976. Comme l’a écrit Neil Peart lui-même dans les notes de pochette de cet album, Citation : « All The World’s A Stage marque la fin des débuts, une étape symbolique qui vient clore le premier chapitre de l’histoire de Rush. »

PANNEAU 3 DU MUSÉE

Titre de l’époque : « Mould A New Reality »

Texte d’introduction : La volonté constante d’évoluer a profondément marqué la carrière de Rush. Loin de se reposer sur leurs acquis, Geddy Lee, Alex Lifeson et Neil Peart n’ont cessé de se lancer de nouveaux défis à l’aube de cette nouvelle étape de leur parcours. Quittant leurs terres natales, les trois musiciens se sont rendus à l’étranger pour enregistrer « A Farewell To Kings » (1977) et « Hemispheres » (1978) aux Rockfield Studios, au pays de Galles.

Enregistrer au Royaume-Uni symbolisait la volonté du groupe d’élargir ses horizons, tout en rendant hommage aux grands groupes anglais qui avaient influencé sa musique. Sur ces deux albums, Geddy, Alex et Neil ont considérablement enrichi leur palette musicale respective. Déterminés à conserver leur formation en trio tout en développant un son plus ample, ils ont intégré de nouveaux synthétiseurs, instruments de percussion et guitares aux compositions réalisées aux Rockfield Studios. Des morceaux ambitieux comme « Xanadu » et « Cygnus X-1, Book I », ainsi que la suite qui donne son titre à Hemispheres, leur ont permis d'exploiter pleinement ces nouvelles possibilités musicales. À la fin des années 1970, Rush s'était imposé comme l'une des figures majeures du rock progressif.

Dates clés :

  • 1977 – Rush sort A Farewell To Kings, enregistré aux Rockfield Studios au pays de Galles : c’est le premier album du groupe enregistré hors du Canada. Le saviez-vous ? « Closer To The Heart », tiré du 33 tours A Farewell To Kings, a été réenregistré en 2005 au profit d’un fonds canadien d’aide aux victimes du tsunami. Ce nouvel enregistrement réunissait les musiciens invités Ed Robertson, des Barenaked Ladies, et Mike Smith, de Trailer Park Boys.
  • 1978 – Rush sort Hemispheres, poursuivant son travail aux Rockfield Studios et repoussant encore les frontières de son rock progressif. L’album comprend le premier morceau instrumental du groupe, « La Villa Strangiato », partiellement inspiré du titre « Powerhouse », issu d’un dessin animé Looney Tunes de 1939. Citation : « Je me souviens avoir raconté un jour qu’il nous avait fallu plus de temps pour enregistrer « La Villa Strangiato » que tout notre album Fly By Night. » – Geddy Lee

    En 2015, le magazine Rolling Stone a classé Hemispheres à la onzième place de son classement des plus grands albums de rock progressif de tous les temps.

Texte de conclusion : Hemispheres constituait le troisième des quatre derniers albums studio du groupe à proposer une longue suite musicale occupant toute une face du vinyle. Après l’enregistrement de cet album, que les membres du groupe ont régulièrement décrit comme l’un des plus difficiles à réaliser, Geddy, Alex et Neil ont décidé de s’éloigner de cette approche qu’ils jugeaient devenue répétitive. Ils se sont alors engagés à composer des morceaux plus courts pour leur prochain album.

PANNEAU 4 DU MUSÉE

Titre de l’époque : « Living In The Limelight »

Texte d’introduction : Après la sortie de Hemispheres et la tournée qui a suivi, Rush semblait avoir atteint un certain degré d’indépendance et de stabilité. Mais cet équilibre allait bientôt être remis en question.

A l'aube des années 1980, Geddy Lee, Alex Lifeson et Neil Peart se retrouvent au cœur de toutes les attentions dans le monde de la musique. Avec la sortie de Permanent Waves en 1980, de Moving Pictures en 1981 et de Signals en 1982, Rush s’impose durablement sur les ondes rock, remplit les plus grandes salles de concert et fait la couverture de magazines aux quatre coins du monde. Si des titres comme « The Spirit Of Radio », « Tom Sawyer » et « Subdivisions » ont fait de Rush des géants du hard rock progressif, la notoriété grandissante du groupe a contraint le trio à apprendre à composer avec tous ceux qui attendaient désormais leur heure. Citation : « Pour des raisons qui nous échappent, nous sommes devenus de plus en plus populaires et, par conséquent, de plus en plus éparpillés entre de plus en plus de gens. Si parfois nous ne pouvons pas accorder à nos amis et à nos proches le temps qu’ils méritent, nous espérons qu’ils nous comprendront et nous pardonneront. Après tout, ce n’est pas nous qui avons changé, ce sont tous les autres ! » – Neil Peart

Dates clés :

  • 1980 – Rush sort Permanent Waves, qui marque un virage vers un son plus accessible tout en conservant ses racines progressives. Le saviez-vous ? Neil Peart a remis en mains propres un exemplaire de Permanent Waves à CFNY, la radio de Toronto qui a inspiré le morceau d’ouverture de l’album, « The Spirit Of Radio ».
  • 1981 – Rush sort Moving Pictures, l’un des plus grands succès commerciaux de sa carrière.
  • 1982 – Rush sort Signals, poursuivant son évolution musicale et renforçant sa présence sur les ondes radio ainsi que sur les nouveaux médias émergents.

    L’arrivée de MTV, qui a coïncidé avec la sortie de l’album, a fait entrer le groupe dans une nouvelle ère visuelle. Rush a réalisé son tout premier clip conceptuel pour « Subdivisions », suivi peu après d’un autre pour « Countdown ». Les images de « Subdivisions » seront par la suite diffusées sur l’écran géant situé derrière le groupe lors des concerts, et ce pendant de nombreuses années.

Texte de conclusion : Après la sortie consécutive de ces trois albums emblématiques, Rush se lance dans le « New World Tour », une tournée qui vient couronner ces années de succès. À travers plusieurs continents, elle s’achève en septembre 1983 par une série de cinq concerts au Radio City Music Hall de New York.

Cette tournée témoigne de la capacité du groupe à conjuguer précision technique, succès grandissant auprès du grand public et audience internationale toujours plus vaste. Elle marque la fin d’un chapitre important de leur histoire, juste avant que les trois musiciens ne s’engagent, une nouvelle fois, dans une évolution de leur son et de leur direction artistique.

PANNEAU 5 DU MUSÉE

Titre de l’époque : « Wild Kinetic Dreams »

Texte d’introduction : Si le groupe est né sous l’influence de Led Zeppelin, The Who et Cream, Geddy Lee, Alex Lifeson et Neil Peart citent désormais l’influence de groupes comme The Police, Ultravox et Talking Heads.

À mesure que leurs influences évoluent, leur son se transforme lui aussi. Après avoir fait leurs adieux à Terry Brown, leur producteur de longue date et ami proche, Rush entame, entre 1984 et 1988, une nouvelle phase de son histoire, marquée par une place de plus en plus importante accordée aux claviers dans sa musique. Un groupe autrefois considéré comme le trio de hard rock par excellence était devenu ce que Geddy Lee appellerait « le plus petit orchestre symphonique du monde ». Citation : « Pour un groupe qui place la barre très haut, un concert parfait est impossible et un concert excellent reste rare. On espère simplement que la norme sera un concert de « bonne qualité ». » – Neil Peart

Dates clés :

  • 1984 – Rush sort Grace Under Pressure en avril 1984 : c’est la première fois que le groupe fait appel à un coproducteur autre que Terry Brown. Peter Henderson prend ainsi les commandes de la production aux côtés du groupe.
  • 1985 – Rush sort Power Windows, affirmant encore davantage sa volonté d’évoluer avec des arrangements de cordes et de chœurs sur plusieurs morceaux.
  • 1987 – Rush sort Hold Your Fire, qui comprend « Time Stand Still », marquant la première collaboration du groupe avec une chanteuse extérieure. Aimee Mann, membre du groupe ’Til Tuesday, accompagne Geddy Lee au chant sur ce morceau.

Texte de conclusion : À la fin des années 1980, Rush a pleinement adopté une nouvelle identité sonore, caractérisée par une instrumentation plus riche et l’arrivée d’un nouveau producteur. Si cette évolution marque une rupture nette avec leurs premières sonorités, elle témoigne également de leur volonté constante de se renouveler. Leur exploration de cette approche symphonique de la composition les conduira finalement à renouer avec leurs racines musicales.

PANNEAU 6 DU MUSÉE

Titre de l’époque : « The Spark Still Flies »

Texte d’introduction : En réaction directe à la place de plus en plus importante accordée aux claviers dans leur musique, Rush décide, à la fin des années 1980 et au début des années 1990, d’en réduire considérablement l’utilisation. Des albums comme Presto (1989), Roll the Bones (1991) et Counterparts (1993) voient Geddy Lee, Alex Lifeson et Neil Peart renouer avec un son davantage porté par les guitares, plus proche de celui qui avait caractérisé les débuts de leur carrière. À la sortie de Test For Echo, en septembre 1996, les claviers sont quasiment absents.

La tournée 1996-1997, organisée pour accompagner la sortie de Test For Echo, est la première à être présentée sous l'appellation « An Evening With Rush ». Les concerts, particulièrement longs, offrent ainsi un véritable festin musical à leurs fans les plus fidèles. Toujours animés par cette volonté de progresser, les membres du groupe continuent de repousser leurs limites. Neil Peart, alors considéré comme l'un des plus grands batteurs au monde, décide notamment de prendre des cours auprès de Freddie Gruber. À l'image d'un champion olympique sollicitant les conseils d'un entraîneur, Neil montre qu'aussi remarquable que soit son niveau de maîtrise, il est toujours possible de continuer à apprendre et à progresser.

Dates clés :

  • 1989 – Rush sort Presto, marquant un éloignement du son dominé par les claviers des albums précédents et un retour à une approche davantage axée sur les guitares.
  • 1991 – Rush sort Roll the Bones. Du rap dans une chanson de Rush ? Eh oui ! C'est bien Geddy Lee qui interprète la désormais célèbre partie rappée du morceau phare de l'album.
  • 1993 – Rush sort Counterparts, qui atteint la deuxième place du classement Billboard des albums, une performance que seuls deux albums du groupe ont réalisée. Le morceau « Leave That Thing Alone » devient le troisième titre de Rush à être nommé aux Grammy Awards dans la catégorie « Best Rock Instrumental Performance ».
  • 1996 – Rush sort Test For Echo en septembre 1996, un album dans lequel les claviers sont pratiquement absents.

    Le 19 octobre 1996, le groupe lance sa tournée Test For Echo à Albany, dans l’État de New York : c’est la première présentée sous le nom « An Evening With Rush ».

Citation : « Individuellement, nous sommes des ânes. Mais ensemble, nous sommes un génie. » (Le slogan de motivation de Rush, inscrit sur les murs du studio pendant l’enregistrement de l’album Test For Echo.)

Texte de conclusion : La tournée Test For Echo de Rush débute le 19 octobre 1996 à Albany, dans l'État de New York. C'est la première fois que le groupe présente ses concerts sous l'appellation « An Evening With Rush ». De ce fait, I Mother Earth, qui avait assuré la première partie de la dernière date de la tournée Counterparts en 1994, conserve la distinction d'être le dernier groupe à avoir assuré la première partie de Rush.

PANNEAU 7 DU MUSÉE

Titre de l’époque : « Endlessly Rocking »

Texte d’introduction : Après une série d’épreuves à la fin des années 1990, l’avenir de Rush devient incertain. Pourtant, avec la sortie en mai 2002 de son 17e album studio, Vapor Trails – et en particulier de son morceau d’ouverture, « One Little Victory » –, Rush annonce symboliquement et triomphalement son retour : “We're Back!” (« Nous sommes de retour ! »).

Trois autres albums suivront. En 2004, Rush sort Feedback, un EP composé de reprises rendant hommage à plusieurs artistes qui ont influencé le groupe à ses débuts. En 2007 paraît l'album studio Snakes & Arrows, puis, en 2012, Clockwork Angels, leur 19e et dernier album studio. Les fans, fidèles et passionnés, retrouvent alors exactement ce qu'ils espéraient : de nouveaux morceaux de Geddy Lee, Alex Lifeson et Neil Peart, ainsi que des tournées aux quatre coins du monde.

Le concert donné par Rush le 1er août 2015 à Los Angeles, en Californie, est alors largement considéré comme leur dernier. Pourtant, en octobre 2025, Geddy Lee et Alex Lifeson reprennent une nouvelle fois un message familier : “We're back!”. Une fois encore, les fans de Rush du monde entier retrouvent ce qu'ils attendaient tant : la possibilité d'entendre leurs morceaux préférés interprétés sur scène.

Dates clés :

  • 2002 – Rush sort Vapor Trails en mai 2002, mettant fin à une absence de près de six ans entre deux albums studio. C’est l’album le plus long de leur carrière, avec plus de 67 minutes.

    Le saviez-vous ? « Freeze », extrait de Vapor Trails, constitue la quatrième partie de la trilogie « Fear ». En dehors des trois autres morceaux qui composent cette trilogie, Rush a également sorti un autre titre appartenant à une trilogie différente au cours de sa carrière. Saurez-vous retrouver lequel ?
  • 2004 – Rush sort Feedback, un EP de reprises rendant hommage à de nombreux artistes qui ont influencé le groupe à ses débuts.
  • 2007 – Rush sort Snakes & Arrows, qui comprend non pas un, ni deux, mais bien trois morceaux instrumentaux : « The Main Monkey Business », « Hope » et « Malignant Narcissism ».
  • 2012 – Rush sort Clockwork Angels, qui atteint la deuxième place du classement Billboard des albums. Seuls deux albums de Rush ont réalisé cette performance.
  • 2015 – Le 1er août 2015, Rush donne ce qui est alors considéré comme son dernier concert, à Los Angeles, en Californie.
  • 2025 – En octobre 2025, Geddy Lee et Alex Lifeson annoncent leur retour, ouvrant un nouveau chapitre de l'histoire du groupe et marquant leur retour sur scène.

Texte de conclusion : « Malignant Narcissism », extrait de l'album Snakes & Arrows, devient le quatrième enregistrement studio de Rush à être nommé aux Grammy Awards dans la catégorie « Best Rock Instrumental Performance ». Deux autres enregistrements live sont également nommés : « O Baterista », le solo de batterie de Neil Peart extrait de l'album Rush In Rio, et « Hope », une pièce acoustique solo d'Alex Lifeson figurant sur la compilation Songs For Tibet: The Art Of Peace, sortie en 2008.

Citation : « Tout ce que je souhaite, au bout du compte, c’est que nous soyons Rush, et que nous soyons extraordinaires. » – Alex Lifeson

PANNELLO 1 DEL MUSEO

Titolo dell’era: “Finding My Way”

Testo introduttivo: Fin dalle prime formazioni, nel 1968, i Rush si sono affermati come una band fondata sul duro lavoro, sull’integrità e su un impegno incrollabile a raggiungere il successo alle proprie condizioni. Nei primi anni Settanta, Alex Lifeson, John Rutsey e Geddy Lee affinarono la loro tecnica sui palchi dei leggendari locali notturni di Toronto, spesso suonando più set a sera. È proprio in quei locali, durante quegli anni formativi, che iniziarono a germogliare i semi del loro stile inconfondibile, che avrebbero infine dato i loro frutti con l’album di debutto omonimo, “Rush”.

Date chiave:

  • 1968 – Le prime formazioni dei Rush fanno la loro comparsa sulla scena. Dal 1968 al 1974, i membri dei Rush suonano in ogni locale, chiesa e palestra scolastica di Toronto e dell’Ontario meridionale.
  • 1972 – Grazie a una riforma legislativa, l’età minima per il consumo di alcolici a Toronto scende da ventuno a diciotto anni, aprendo alla band nuove opportunità per esibirsi e farsi conoscere in leggendari locali di Toronto come il Gasworks, il Piccadilly Tube e il Colonial Cavern.
  • 1973 – I Rush pubblicano il loro primo singolo nel settembre 1973, con una cover di “Not Fade Away” di Buddy Holly sul lato A e un brano originale dei Rush, “You Can’t Fight It”, scritto da Geddy Lee e John Rutsey, sul lato B. Ne furono stampate appena 500 copie, il che lo rende il Sacro Graal dei collezionisti e un esempio perfetto del loro sound degli esordi. In un comunicato stampa dedicato a questo singolo l’etichetta della band, la “Moon Records”, definisce i Rush un “generatore di rock energizzato a tre elementi”.
  • 1974 – Il 1° marzo 1974 esce l’album di debutto omonimo dei Rush. Dell’album di debutto furono stampate solo 3.500 copie. Il 25 luglio 1974 John Rutsey suonò il suo ultimo concerto come batterista dei Rush, chiudendo la prima fase della band e aprendo la strada a un nuovo capitolo.

Testo conclusivo: Donna Halper, direttrice dei programmi della stazione radio WMMS di Cleveland, in Ohio, viene ringraziata sul retro della copertina dell’album “Rush” per aver “…dato il calcio d’inizio alla loro carriera”. Donna trasmise l’album d’importazione – in particolare il brano “Working Man” – che catturò immediatamente l’attenzione degli ascoltatori della stazione. Altrettanto importante fu David Marsden, direttore dei programmi della stazione radio CFNY di Toronto. Geddy Lee e Alex Lifeson sostengono che fu proprio David il DJ che trasmise la prima canzone dei Rush che abbiano mai sentito alla radio.

Citazioni chiave: “Il fatto di avere un disco era una cosa enorme; all’epoca eravamo una band da bar, e pubblicare un disco, entrare in uno studio, era davvero una cosa enorme. Ricordo DI aver pensato, entrando in studio: questo e’ quello che fanno tutti i musicisti che mi piacciono, tutte le band che mi piacciono. Certo, un tempo anche loro suonavano nei bar, nelle scuole o dove capitava, ma entrare in uno studio e registrare qualcosa, creare qualcosa di permanente, era una cosa enorme. E poi, naturalmente, è arrivato il momento di sentirla (“Finding My Way”) alla radio. E di nuovo, visto che era a Toronto, per me significava ancora di più, perché era casa mia.” – Alex Lifeson (tratto da “Rush: Up Close”, con Dan Near, 1994)

PANNELLO 2 DEL MUSEO

Titolo dell’era: “We Have Assumed Control”

Testo introduttivo: Rafforzati dall’arrivo del batterista virtuoso Neil Peart nel luglio 1974, i Rush partirono alla ricerca di un sound che potessero definire davvero loro. Le uscite di “Fly By Night” e “Caress of Steel” nel 1975 avrebbero portato quella visione a realizzarsi pienamente con il quarto album in studio, il rivoluzionario “2112”. Se la title track raccontava una storia di individualismo e libertà artistica, finì anche per rappresentare il manifesto collettivo su cui Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart avrebbero costruito la loro carriera.

Date chiave:

  • 1974 – Neil Peart entra nei Rush nel luglio 1974, segnando l’inizio di una nuova era creativa per la band.
  • 1975 – “Fly By Night” esce nel febbraio 1975, seguito da “Caress of Steel” nel settembre dello stesso anno. Il brano “Anthem”, che apre “Fly By Night”, nacque da una jam session tra Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart durante la sua audizione.

    “Caress of Steel” è inoltre la prima copertina di un album dei Rush disegnata da Hugh Syme, che da quel momento in poi avrebbe firmato tutte le copertine degli album dei Rush.
  • 1976 – Nel marzo 1976 i Rush pubblicano il loro quarto album in studio, “2112”, un momento decisivo nell’evoluzione e nella direzione artistica della band. Curiosità: Sebbene “2112” sia uscito nel 1976, la title track fu eseguita dal vivo per intero solo il 19 ottobre 1996, nella serata d’apertura del tour “Test For Echo” ad Albany, New York.

Testo conclusivo: Nei primi ventiquattro anni di carriera, i Rush hanno seguito la tradizione di pubblicare un album dal vivo ogni quattro album in studio. La tradizione iniziò con il primo album dal vivo, “All The World’s A Stage”. Quell’album (dal titolo davvero azzeccato!) fu registrato in tre serate consecutive alla Massey Hall, nella città natale della band, Toronto, in Ontario, nel giugno 1976. Come scrisse lo stesso Neil Peart nelle note di copertina dell’album,

Citazione: “[All The World’s A Stage] segna la fine dell’inizio, una pietra miliare che chiude il primo capitolo negli annali dei Rush.”

PANNELLO 3 DEL MUSEO

Titolo dell’era: “Mould A New Reality”

Testo introduttivo: Il desiderio innato di crescere ha permeato l’intera, carriera dei Rush. Mai inclini ad adagiarsi sugli allori, Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart si misero alla prova. Lasciandosi alle spalle la comodità di casa, la band attraversò l’oceano per registrare “A Farewell To Kings” del 1977 e “Hemispheres” del 1978 ai Rockfield Studios, in Galles. Registrare nel Regno Unito fu il simbolo del desiderio della band di spiccare il volo, e al tempo stesso un omaggio alle grandi band inglesi che l’avevano influenzata. In entrambi gli album, Geddy, Alex e Neil ampliarono il numero di strumenti di cui ciascuno si occupava. Decisi a restare un trio pur allargando il proprio sound, incorporarono nuovi sintetizzatori, strumenti a percussione e chitarre nella musica creata a Rockfield. Composizioni epiche come “Xanadu” e “Cygnus X-1, Book I”, insieme alla suite che dà il titolo a “Hemispheres”, permisero di sfruttare appieno questi nuovi strumenti. Alla fine degli anni Settanta, i Rush si erano affermati tra i massimi esponenti del rock progressivo.

Date chiave:

  • 1977 – I Rush pubblicano “A Farewell To Kings”, registrato ai Rockfield Studios in Galles: è il primo album della band registrato fuori dal Canada. Curiosità: “Closer To The Heart”, dall’LP “A Farewell To Kings”, fu registrata di nuovo nel 2005 per un fondo canadese a favore delle vittime dello tsunami. La nuova registrazione vedeva la partecipazione dei musicisti ospiti Ed Robertson dei Barenaked Ladies e Mike Smith dei Trailer Park Boys.
  • 1978 – I Rush pubblicano “Hemispheres”, proseguendo il lavoro ai Rockfield Studios e ampliando ulteriormente il loro sound progressivo. L’album contiene il primo brano strumentale della band, “La Villa Strangiato”, ispirato in parte a “Powerhouse”, un brano del 1939 usato nei Looney Tunes.

    Citazione: “Ricordo di aver raccontato, a un certo punto, che per registrare ‘La Villa Strangiato’ abbiamo impiegato più tempo di quanto ce ne sia voluto per l’intero album ‘Fly By Night’.” – Geddy Lee

    In un sondaggio del 2015, la rivista Rolling Stone ha classificato “Hemispheres” all’undicesimo posto tra i migliori album di rock progressivo di tutti i tempi.

Testo conclusivo: “Hemispheres” fu il terzo dei quattro album in studio più recenti della band, all’epoca, a includere una suite che occupava un’intera facciata del disco. Dopo averlo registrato (un album che la band ha sempre citato tra i più difficili da produrre), Geddy, Alex e Neil decisero di allontanarsi da quella che sentivano diventare una formula ripetitiva, ripromettendosi di scrivere brani più brevi per il disco successivo.

PANNELLO 4 DEL MUSEO

Titolo dell’era: “Living In The Limelight”

Testo introduttivo: Dopo l’uscita di “Hemispheres” e il tour che seguì, i Rush godevano di un certo livello di indipendenza. Una posizione che sarebbe stata presto messa alla prova.

L’alba degli anni Ottanta portò Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart al centro dell’attenzione del mondo musicale. Con le uscite di “Permanent Waves” nel 1980, “Moving Pictures” nel 1981 e “Signals” nel 1982, i Rush divennero una presenza fissa nelle radio rock, riempirono grandi sale da concerto e conquistarono le copertine delle riviste di tutto il mondo. Se brani come “The Spirit Of Radio”, “Tom Sawyer” e “Subdivisions” consacrarono i Rush come titani dell’hard rock progressivo, la maggiore notorietà costrinse il trio a imparare a fare i conti con tutte le persone che ora si contendevano il loro tempo.

Citazione: “Per ragioni che vanno oltre la nostra comprensione, siamo diventati sempre più popolari e, di conseguenza, sempre più divisi tra sempre più persone. Se a volte non riusciamo a dedicare ai nostri amici e ai nostri cari il tempo che meritano, speriamo che ci capiscano e ci perdonino. Dopotutto, non siamo cambiati noi: sono cambiati tutti gli altri!” – Neil Peart

Date chiave:

  • 1980 – Esce “Permanent Waves”, che segna una svolta verso un sound più accessibile pur mantenendo le radici progressive. Curiosità: Neil Peart consegnò di persona una copia di “Permanent Waves” a CFNY, la stazione radio di Toronto che ispirò il brano d’apertura dell’album, “The Spirit Of Radio”.
  • 1981 – Esce “Moving Pictures”, uno degli album di maggior successo commerciale della loro carriera.
  • 1982 – Esce “Signals”, proseguendo l’evoluzione del loro sound e ampliando la loro presenza in radio e sulle nuove piattaforme mediatiche.

    L’arrivo di MTV, in coincidenza con l’uscita dell’album, portò la band in una nuova era visiva. I Rush realizzarono il loro primo videoclip concettuale per “Subdivisions”, seguito poco dopo da un altro per “Countdown”. Le immagini di “Subdivisions” sarebbero poi state proiettate per anni sullo schermo alle spalle della band durante le esecuzioni dal vivo del brano.

Testo conclusivo: Dopo l’uscita consecutiva di questi tre album fondamentali, i Rush intrapresero il “New World Tour”, un meritato giro d’onore. Attraversando più continenti e culminando in cinque serate al Radio City Music Hall nel settembre 1983, il tour mostrò una band capace di coniugare precisione tecnica, crescente successo di massa e un pubblico mondiale in continua espansione. Segnò la chiusura di un capitolo, poco prima che la band cambiasse ancora una volta sound e direzione.

PANNELLO 5 DEL MUSEO

Titolo dell’era: “Wild Kinetic Dreams”

Testo introduttivo: Sebbene la band fosse nata sotto l’influenza di Led Zeppelin, The Who e Cream, a questo punto Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart riconoscevano l’impatto di band come The Police, Ultravox e Talking Heads.

Man mano che le loro influenze si evolvevano, si evolveva anche il loro sound. Dopo aver salutato con affetto lo storico produttore e caro amico Terry Brown, tra il 1984 e il 1988 le tastiere iniziarono ad assumere un ruolo più importante nella musica dei Rush. Una band un tempo considerata il trio hard rock per eccellenza si era trasformata in quella che Geddy Lee avrebbe definito “la più piccola orchestra sinfonica del mondo”.

Citazione: “Per una band con standard elevati, un concerto perfetto è impossibile, e uno eccellente è raro. Speri che la norma sia ‘buono’.” – Neil Peart

Date chiave:

  • 1984 – I Rush pubblicano “Grace Under Pressure” nell’aprile 1984: è la prima volta che la band si affida a un coproduttore diverso da Terry Brown. Per l’album, la poltrona del produttore va a Peter Henderson.
  • 1985 – Esce “Power Windows”, confermando ulteriormente la loro vocazione al progresso con arrangiamenti di archi e cori in diversi brani.
  • 1987 – I Rush pubblicano “Hold Your Fire”, che contiene “Time Stand Still”, la prima collaborazione della band con una voce ospite. Aimee Mann dei ’Til Tuesday affianca Geddy Lee nel brano.

Testo conclusivo: Alla fine degli anni Ottanta, i Rush avevano abbracciato pienamente una nuova identità sonora, caratterizzata da una strumentazione più ampia e dall’impronta di un nuovo produttore. Se da un lato il cambiamento segnava una chiara evoluzione rispetto al sound precedente, dall’altro ribadiva la loro disponibilità a evolversi. La sperimentazione con questo approccio sinfonico alla scrittura li avrebbe infine riportati alle loro radici.

PANNELLO 6 DEL MUSEO

Titolo dell’era: “The Spark Still Flies”

Testo introduttivo: In risposta diretta al peso crescente delle tastiere, tra la fine degli anni Ottanta e gli anni Novanta i Rush decisero di ridimensionarne il ruolo. Album come “Presto” del 1989, “Roll the Bones” del 1991 e “Counterparts” del 1993 videro Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart creare musica più vicina al sound trainato dalla chitarra che aveva definito l’inizio della loro carriera. All’uscita di “Test For Echo”, nel settembre 1996, le tastiere erano quasi del tutto assenti.

Il tour 1996-1997 di “Test For Echo” fu il primo annunciato come “An Evening With Rush”, con concerti fiume che offrirono un vero e proprio banchetto ai loro fan più appassionati. A ulteriore prova del suo costante desiderio di crescere, Neil Peart (ormai riconosciuto come uno dei più grandi batteristi del mondo, se non il più grande) si affidò alla guida di Freddie Gruber come insegnante di batteria. Come un campione olimpico medaglia d’oro che chiede consiglio al proprio allenatore, Neil continuò a dimostrare con l’esempio che, a prescindere dal livello di maestria, c’è sempre spazio per crescere.

Date chiave:

  • 1989 – Esce “Presto”, che segna un allontanamento dal sound ricco di tastiere della fase precedente e un ritorno a un approccio incentrato sulla chitarra.
  • 1991 – I Rush pubblicano “Roll the Bones”. Un rap? In una canzone dei Rush? Proprio così. È Geddy Lee a interpretare la ormai famosa parte rap nella title track dell’album.
  • 1993 – Esce “Counterparts”, che raggiunge il 2° posto nella classifica degli album di Billboard: uno dei soli due album dei Rush ad arrivare così in alto. Il brano “Leave That Thing Alone” diventa il terzo pezzo della band candidato ai Grammy nella categoria “Best Rock Instrumental Performance”.
  • 1996 – I Rush pubblicano “Test For Echo” nel settembre 1996, un album in cui le tastiere sono quasi assenti.

    Il 19 ottobre 1996 la band dà il via al tour “Test For Echo” ad Albany, New York: il primo annunciato come “An Evening With Rush”.

Citazione: “Individualmente, siamo degli asini. Ma insieme, siamo un genio.” (Il motto motivazionale dei Rush, scritto sulle pareti dello studio durante la registrazione dell’album “Test For Echo”.)

Testo conclusivo: Il tour “Test For Echo” dei Rush prese il via ad Albany, New York, il 19 ottobre 1996, primo tour presentato come “An Evening With Rush”. Di conseguenza, I Mother Earth (che aprirono l’ultima data del tour “Counterparts” della band nel 1994) hanno avuto l’onore di essere stati l’ultima band di apertura dei Rush.

PANNELLO 7 DEL MUSEO

Titolo dell’era: “Endlessly Rocking”

Testo introduttivo: Dopo una serie di difficoltà alla fine degli anni Novanta, il futuro dei Rush era incerto. Tuttavia, con l’uscita nel maggio 2002 del loro 17° album in studio, “Vapor Trails” – e in particolare del brano d’apertura, “One Little Victory” – i Rush annunciarono, in modo trionfale: “Siamo tornati!”

Seguirono altre tre dischi. Nel 2004 i Rush pubblicarono una raccolta di cover nell’EP “Feedback”. Nel 2007 uscì l’album in studio “Snakes & Arrows” e, infine, “Clockwork Angels” nel 2012 – il loro diciannovesimo e ultimo album in studio. I fan fedeli e appassionati dei Rush ottennero esattamente ciò che desideravano di più: nuova musica da Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart, insieme a un tour mondiale.

Il concerto dei Rush del 1° agosto 2015 a Los Angeles, in California, è stato a lungo considerato il loro ultimo. Eppure, nell’ottobre 2025, Geddy Lee e Alex Lifeson hanno condiviso ancora una volta un messaggio familiare: “Siamo tornati!” Ancora una volta, i fan dei Rush di tutto il mondo hanno ciò che desiderano: l’occasione di ascoltare le loro canzoni preferite dal vivo.

Date chiave:

  • 2002 – I Rush pubblicano “Vapor Trails” nel maggio 2002, ponendo fine a un’assenza di quasi sei anni tra un album in studio e l’altro. È l’album più lungo della loro carriera, con oltre 67 minuti di durata.

    Curiosità: “Freeze”, da “Vapor Trails”, è la quarta parte della trilogia “Fear”. Oltre alle altre tre canzoni della trilogia “Fear”, nel corso della loro carriera i Rush hanno pubblicato un’altra canzone che faceva parte di una trilogia diversa. Sapete dire quale?
  • 2004 – I Rush pubblicano “Feedback”, un EP di cover in omaggio a molti degli artisti che influenzarono la band nei primi anni.
  • 2007 – I Rush pubblicano “Snakes & Arrows”, che contiene non uno, non due, ma ben tre brani strumentali: “The Main Monkey Business”, “Hope” e “Malignant Narcissism”.
  • 2012 – I Rush pubblicano “Clockwork Angels”, uno dei soli due album dei Rush a raggiungere il 2° posto nella classifica degli album di Billboard.
  • 2015 – Il 1° agosto 2015 i Rush tengono a Los Angeles, in California, quello che all’epoca si credeva fosse il loro ultimo concerto.
  • 2025 – Nell’ottobre 2025 Geddy Lee e Alex Lifeson annunciano il loro ritorno, aprendo un nuovo capitolo e segnando il ritorno ai concerti dal vivo.

Testo conclusivo: “Malignant Narcissism”, dall’album “Snakes & Arrows”, sarebbe diventata la quarta registrazione in studio dei Rush candidata ai Grammy nella categoria Best Rock Instrumental Performance. Furono candidate anche altre due registrazioni dal vivo: “O Baterista”, l’assolo di batteria di Neil Peart tratto dall’album “Rush In Rio”, e “Hope”, il brano acustico solista di Alex Lifeson incluso nella pubblicazione del 2008 “Songs For Tibet: The Art Of Peace”.

Citazione: “Alla fine della giornata, tutto ciò che voglio è che noi siamo i Rush, e che siamo straordinari.” – Alex Lifeson

PAINEL 1 DO MUSEU

Título da era: “Finding My Way”

Texto de abertura: Desde suas primeiras formações, em 1968, o Rush se firmou como uma banda construída sobre uma base de trabalho duro, integridade e um compromisso inabalável de vencer nos seus próprios termos. Durante os primeiros anos da década de 70, Alex Lifeson, John Rutsey e Geddy Lee aprimoraram sua técnica nos palcos de lendárias casas noturnas de Toronto, muitas vezes tocando vários sets por noite. Foi nesses clubes, durante esses anos de formação, que as sementes de seu estilo inconfundível começaram a germinar, até finalmente darem fruto em seu álbum de estreia homônimo, “Rush”.

Datas importantes:

  • 1968 – As primeiras formações do Rush surgem na cena. De 1968 a 1974, os integrantes do Rush tocam em todos os cafés, igrejas e ginásios escolares de Toronto e do sul de Ontário.
  • 1972 – Graças a uma reforma na legislação, a idade mínima para consumo de bebidas alcoólicas em Toronto cai de vinte e um para dezoito anos, abrindo novas possibilidades para a banda se apresentar e ganhar visibilidade em lendárias casas noturnas de Toronto, como o Gasworks, o Piccadilly Tube e o Colonial Cavern.
  • 1973 – O Rush lança seu primeiro single em setembro de 1973, com uma versão de “Not Fade Away”, de Buddy Holly, no lado A, e uma composição original do Rush, “You Can’t Fight It”, escrita por Geddy Lee e John Rutsey, no lado B. Apenas 500 cópias desse single foram prensadas, o que o torna o santo graal dos colecionadores e um retrato perfeito do som inicial da banda.

    É em um release de imprensa sobre esse single que o próprio selo da banda, a “Moon Records”, define o Rush como um "trio que faz rock cheio de energia"
  • 1974 – Em 1º de março de 1974, é lançado o álbum de estreia homônimo do Rush. Apenas 3.500 cópias do álbum de estreia foram prensadas.

    Em 25 de julho de 1974, John Rutsey fez seu último show como baterista do Rush, encerrando a primeira fase da banda e abrindo caminho para um novo capítulo.

Texto de encerramento: Donna Halper, diretora de programação da rádio WMMS, de Cleveland, Ohio, recebe crédito na contracapa do álbum “Rush” por “…colocar a bola em jogo”. Donna tocou o álbum importado – mais especificamente, a faixa “Working Man” –, que imediatamente chamou a atenção dos ouvintes da rádio. Igualmente importante foi David Marsden, diretor de programação da rádio CFNY, de Toronto. Geddy Lee e Alex Lifeson afirmam que David foi o DJ que tocou a primeira música do Rush que eles ouviram no rádio.

Citações principais: “O fato de termos um disco era muito importante; éramos uma banda de bar na época, e lançar um disco, entrar em um estúdio, era realmente muito importante. E eu me lembro de pensar, ao entrar no estúdio: todos os músicos de que eu gosto, e todas as bandas de que eu gosto, fazem isso. É isso que eles fazem. Claro, em algum momento eles tocaram em bares, em escolas, ou onde fosse, mas entrar em um estúdio e gravar algo, criar algo permanente, isso era muito importante. E depois, é claro, veio ouvi-la (“Finding My Way”) no rádio. E, de novo, como era em Toronto, significava ainda mais para mim, porque era a minha cidade.” – Alex Lifeson (extraído de “Rush: Up Close”, com Dan Near, 1994)

PAINEL 2 DO MUSEU

Título da era: “We Have Assumed Control”

Texto de abertura: Fortalecido pela chegada do virtuoso baterista Neil Peart em julho de 1974, o Rush partiu em busca de um som que pudesse chamar de seu. Os lançamentos de “Fly By Night” e “Caress of Steel”, em 1975, levariam essa visão a se concretizar plenamente no quarto álbum de estúdio, o inovador “2112”. Embora a faixa-título contasse uma história de individualismo e liberdade artística, ela também passou a representar o manifesto coletivo sobre o qual Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart construiriam sua carreira.

Datas importantes:

  • 1974 – Neil Peart entra para o Rush em julho de 1974, marcando o início de uma nova era criativa para a banda.
  • 1975 – “Fly By Night” é lançado em fevereiro de 1975, seguido por “Caress of Steel” em setembro do mesmo ano. A faixa “Anthem”, que abre “Fly By Night”, nasceu de uma jam session entre Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart durante a audição do baterista.

    “Caress of Steel” também é a primeira capa de álbum do Rush criada por Hugh Syme, que a partir de então assinaria todas as capas de álbuns do Rush.
  • 1976 – Em março de 1976, o Rush lança seu quarto álbum de estúdio, “2112”, um momento decisivo na evolução e na direção artística da banda. Curiosidade: Embora “2112” tenha sido lançado em 1976, sua faixa-título só foi tocada ao vivo na íntegra em 19 de outubro de 1996, na noite de estreia da turnê “Test For Echo”, em Albany, Nova York.

Texto de encerramento: Ao longo dos primeiros vinte e quatro anos de carreira, o Rush manteve o padrão de lançar um álbum ao vivo a cada quatro álbuns de estúdio. O padrão começou com o primeiro álbum ao vivo do Rush, “All The World’s A Stage”. Esse álbum (de título muito bem sacado!) foi gravado em três noites seguidas no Massey Hall, na cidade natal do Rush, Toronto, Ontário, em junho de 1976. Como o próprio Neil Peart escreveu no encarte do álbum, Citação: “[All The World’s A Stage] representa o fim do começo, um marco que encerra o primeiro capítulo nos anais do Rush.”

PAINEL 3 DO MUSEU

Título da era: “Mould A New Reality”

Texto de abertura: O desejo constante de evoluir permeou toda a consagrada carreira do Rush. Longe de se acomodar com as conquistas, Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart se desafiaram ao entrar na fase seguinte da carreira. Deixando o conforto de casa, a banda atravessou o oceano para gravar “A Farewell To Kings”, de 1977, e “Hemispheres”, de 1978, no Rockfield Studios, no País de Gales.

Gravar no Reino Unido simbolizou a vontade da banda de alçar voos maiores e, ao mesmo tempo, foi uma homenagem às grandes bandas inglesas que os influenciaram. Nos dois álbuns, Geddy, Alex e Neil ampliaram seus respectivos arsenais musicais. Decididos a continuar como um trio, mas ampliando seu som, eles incorporaram novos sintetizadores, instrumentos de percussão e guitarras à música criada em Rockfield. Composições épicas como “Xanadu” e “Cygnus X-1, Book I”, além da suíte que dá título a “Hemispheres”, permitiram explorar plenamente esses novos recursos. No fim dos anos 1970, o Rush já estava entre os maiores expoentes do rock progressivo.

Datas importantes:

  • 1977 – O Rush lança “A Farewell To Kings”, gravado no Rockfield Studios, no País de Gales – o primeiro álbum da banda gravado fora do Canadá. Curiosidade: “Closer To The Heart”, do LP “A Farewell To Kings”, foi regravada em 2005 para um fundo canadense de ajuda às vítimas do tsunami. A nova gravação contou com os músicos convidados Ed Robertson, do Barenaked Ladies, e Mike Smith, do Trailer Park Boys.
  • 1978 – O Rush lança “Hemispheres”, dando continuidade ao trabalho no Rockfield Studios e expandindo ainda mais seu som progressivo. O álbum traz a primeira faixa instrumental da banda, “La Villa Strangiato”, inspirada em parte na música “Powerhouse”, de 1939, usada nos Looney Tunes. Citação: “Lembro de ter contado uma vez que levamos mais tempo para gravar ‘La Villa Strangiato’ do que o nosso álbum ‘Fly By Night’ inteiro.” – Geddy Lee

    Em uma votação de 2015, a revista Rolling Stone classificou “Hemispheres” como o 11º melhor álbum de rock progressivo de todos os tempos.

Texto de encerramento: “Hemispheres” foi o terceiro dos quatro álbuns de estúdio mais recentes da banda até então a trazer uma suíte ocupando um lado inteiro do disco. Depois de gravar o álbum (que a banda sempre apontou como um dos mais difíceis de produzir), Geddy, Alex e Neil decidiram se afastar do que sentiam estar se tornando uma fórmula repetitiva, prometendo compor músicas mais curtas no lançamento seguinte.

PAINEL 4 DO MUSEU

Título da era: “Living In The Limelight”

Texto de abertura: Após o lançamento de “Hemispheres” e da turnê que se seguiu, o Rush desfrutava de um confortável nível de independência. Essa posição logo seria posta à prova.

O início dos anos 1980 colocou Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart no centro das atenções do mundo da música. Com os lançamentos de “Permanent Waves” em 1980, “Moving Pictures” em 1981 e “Signals” em 1982, o Rush virou presença constante nas rádios de rock, lotou grandes casas de show e estampou capas de revistas no mundo todo. Embora músicas como “The Spirit Of Radio”, “Tom Sawyer” e “Subdivisions” tenham consagrado o Rush como titãs do hard rock progressivo, a maior projeção da banda obrigou o trio a aprender a lidar com todas as pessoas que agora disputavam o seu tempo. Citação: “Por razões que fogem à nossa compreensão, nos tornamos cada vez mais populares e, por isso, cada vez mais divididos entre cada vez mais pessoas. Se às vezes não conseguimos dar aos nossos amigos e às pessoas que amamos o tempo que eles merecem, esperamos que nos entendam e nos perdoem. Afinal, não fomos nós que mudamos, foram todos os outros!” – Neil Peart

Datas importantes:

  • 1980 – O Rush lança “Permanent Waves”, que marca a virada para um som mais acessível, sem abrir mão das raízes progressivas. Curiosidade: Neil Peart entregou pessoalmente uma cópia de “Permanent Waves” à CFNY, a rádio de Toronto que inspirou a faixa de abertura do álbum, “The Spirit Of Radio”.
  • 1981 – O Rush lança “Moving Pictures”, um dos álbuns de maior sucesso comercial de sua carreira.
  • 1982 – O Rush lança “Signals”, dando continuidade à evolução de seu som e ampliando sua presença no rádio e nas novas plataformas de mídia.

    O surgimento da MTV, que coincidiu com o lançamento do álbum, levou a banda a uma nova era visual. O Rush criou seu primeiro videoclipe conceitual para “Subdivisions”, seguido pouco depois por outro para “Countdown”. As imagens de “Subdivisions” passariam a ser exibidas no telão ao fundo do palco durante as apresentações da música por muitos anos.

Texto de encerramento: Após os lançamentos consecutivos desses três álbuns marcantes, o Rush partiu para a “New World Tour”, uma merecida turnê da vitória. Percorrendo vários continentes e culminando em cinco noites no Radio City Music Hall em setembro de 1983, a turnê mostrou uma banda que equilibrava precisão técnica, crescente sucesso popular e um público global cada vez maior. Ela marcou o fim de um capítulo, pouco antes de a banda mudar mais uma vez de som e de direção.

PAINEL 5 DO MUSEU

Título da era: “Wild Kinetic Dreams”

Texto de abertura: Embora a banda tenha nascido das influências de Led Zeppelin, The Who e Cream, a essa altura Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart já reconheciam o impacto de bandas como The Police, Ultravox e Talking Heads.

À medida que suas influências evoluíam, o mesmo acontecia com seu som. Depois de se despedir com carinho do produtor de longa data e grande amigo Terry Brown, entre 1984 e 1988 os teclados passaram a ter um papel mais destacado na música do Rush. Uma banda antes vista como um trio de hard rock por excelência havia se transformado no que Geddy Lee chamaria de “a menor orquestra sinfônica do mundo”. Citação: “Para uma banda com padrões elevados, um show perfeito é impossível, e um show excelente é raro. A gente espera que, em geral, seja 'bom'.” – Neil Peart

Datas importantes:

  • 1984 – O Rush lança “Grace Under Pressure” em abril de 1984, a primeira vez que a banda trabalha com um coprodutor que não fosse Terry Brown. Peter Henderson assume a cadeira de produtor no álbum.
  • 1985 – O Rush lança “Power Windows”, reforçando seu compromisso com a evolução ao incluir arranjos de cordas e coral em várias faixas.
  • 1987 – O Rush lança “Hold Your Fire”, com “Time Stand Still”, a primeira colaboração da banda com uma voz convidada. Aimee Mann, do ’Til Tuesday, divide os vocais com Geddy Lee na faixa.

Texto de encerramento: No fim dos anos 1980, o Rush havia abraçado por completo uma nova identidade sonora, marcada por uma instrumentação mais ampla e pela visão de um novo produtor. Embora a mudança representasse uma clara evolução em relação ao som anterior, ela também reforçou a disposição da banda para se reinventar. A experimentação com essa abordagem sinfônica de composição acabaria levando o trio de volta às suas raízes.

PAINEL 6 DO MUSEU

Título da era: “The Spark Still Flies”

Texto de abertura: Em resposta direta à crescente dependência dos teclados, no fim dos anos 1980 e ao longo dos anos 1990 o Rush decidiu reduzir o papel desses instrumentos. Álbuns como “Presto”, de 1989, “Roll the Bones”, de 1991, e “Counterparts”, de 1993, mostraram Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart criando músicas mais próximas do som centrado na guitarra que definiu o início de sua carreira. Na época do lançamento de “Test For Echo”, em setembro de 1996, os teclados eram quase inexistentes.

A turnê de 1996-1997 de “Test For Echo” foi a primeira anunciada como “An Evening With Rush”, com shows longuíssimos que foram um verdadeiro banquete para seus fãs fervorosos. Como mais uma prova de seu desejo contínuo de evoluir, Neil Peart (já reconhecido como um dos maiores bateristas do mundo, se não o maior) buscou a orientação de Freddie Gruber como professor de bateria. Como um atleta olímpico medalhista de ouro que busca o feedback de um treinador, Neil continuou dando o exemplo de que, não importa o nível de maestria, sempre há espaço para crescer.

Datas importantes:

  • 1989 – O Rush lança “Presto”, que marca o afastamento do som carregado de teclados da fase anterior e o retorno a uma abordagem centrada na guitarra.
  • 1991 – O Rush lança “Roll the Bones”. Um rap? Numa música do Rush? Pode apostar. É Geddy Lee quem manda o hoje famoso trecho de rap na faixa-título do álbum.
  • 1993 – O Rush lança “Counterparts”, que chega ao 2º lugar na parada de álbuns da Billboard – um dos dois únicos álbuns do Rush a chegar tão alto. A faixa “Leave That Thing Alone” se torna a terceira música da banda indicada ao Grammy na categoria “Melhor Performance Instrumental de Rock”.
  • 1996 – O Rush lança “Test For Echo” em setembro de 1996, com os teclados praticamente ausentes do som do álbum.

    Em 19 de outubro de 1996, a banda dá início à turnê “Test For Echo” em Albany, Nova York – a primeira anunciada como “An Evening With Rush”.

Citação: “Individualmente, somos uns burros. Mas, juntos, somos geniais.” (O lema motivacional do próprio Rush, escrito nas paredes do estúdio durante a gravação do álbum “Test For Echo”.)

Texto de encerramento: A turnê “Test For Echo” do Rush começou em Albany, Nova York, em 19 de outubro de 1996, sendo a primeira apresentada como “An Evening With Rush”. Por isso, o I Mother Earth (que abriu a última data da turnê “Counterparts” da banda, em 1994) tem a honra de ser a última banda a fazer o show de abertura do Rush.

PAINEL 7 DO MUSEU

Título da era: “Endlessly Rocking”

Texto de abertura: Depois de uma série de dificuldades no fim dos anos 1990, o futuro do Rush era incerto. No entanto, com o lançamento, em maio de 2002, de seu 17º álbum de estúdio, “Vapor Trails” – e, especialmente, de sua faixa de abertura, “One Little Victory” –, o Rush anunciou, de forma simbólica e triunfal: “Estamos de volta!”

Vieram mais três lançamentos. Em 2004, o Rush lançou uma coletânea de covers no EP “Feedback”. Em 2007, saiu o álbum de estúdio “Snakes & Arrows” e, por fim, “Clockwork Angels”, em 2012 – o 19º e último álbum de estúdio da banda. Os fãs leais e apaixonados do Rush ganharam exatamente o que mais desejavam: músicas novas de Geddy Lee, Alex Lifeson e Neil Peart, além de turnês pelo mundo todo.

O show do Rush em 1º de agosto de 2015, em Los Angeles, Califórnia, foi por muito tempo considerado o último. E, ainda assim, em outubro de 2025, Geddy Lee e Alex Lifeson voltaram a compartilhar uma mensagem conhecida: “Estamos de volta!” Mais uma vez, os fãs do Rush no mundo todo têm o que tanto desejam: a chance de ouvir suas músicas favoritas ao vivo.

Datas importantes:

  • 2002 – O Rush lança “Vapor Trails” em maio de 2002, encerrando um intervalo de quase seis anos entre álbuns de estúdio. É o álbum mais longo da carreira da banda, com mais de 67 minutos.

    Curiosidade: “Freeze”, de “Vapor Trails”, foi a quarta parte da trilogia “Fear”. Além das outras três músicas da trilogia “Fear”, o Rush lançou ao longo da carreira outra música que fazia parte de uma trilogia diferente. Você sabe qual é?
  • 2004 – O Rush lança “Feedback”, um EP de covers em homenagem a muitos dos artistas que influenciaram a banda em seus primeiros anos.
  • 2007 – O Rush lança “Snakes & Arrows”, com não uma, nem duas, mas três faixas instrumentais: “The Main Monkey Business”, “Hope” e “Malignant Narcissism”.
  • 2012 – O Rush lança “Clockwork Angels”, um dos dois únicos álbuns do Rush a chegar ao 2º lugar na parada de álbuns da Billboard.
  • 2015 – Em 1º de agosto de 2015, o Rush faz em Los Angeles, Califórnia, o que na época se acreditava ser seu último show.
  • 2025 – Em outubro de 2025, Geddy Lee e Alex Lifeson anunciaram seu retorno, marcando um novo capítulo e a volta aos palcos.

Texto de encerramento: “Malignant Narcissism”, do álbum “Snakes & Arrows”, se tornaria a quarta gravação de estúdio do Rush indicada ao Grammy na categoria Melhor Performance Instrumental de Rock. Outras duas gravações ao vivo também foram indicadas: “O Baterista”, o solo de bateria de Neil Peart do álbum “Rush In Rio”, e “Hope”, a peça acústica solo de Alex Lifeson incluída no lançamento de 2008 “Songs For Tibet: The Art Of Peace”.

@paula@superfan.live / @lexi@superfan.live - brazil translations are finished!

Citação: “Tudo o que eu quero, no fim das contas, é que a gente seja o Rush, e que seja incrível.” – Alex Lifeson